Afscheid nemen is een beetje dood gaan

De Day After. Wonden likken, gewonden tellen en de gebeurtenissen van gisteren een plekje geven. De communicatie over de reorganisatie gisteren heeft heel veel indruk op me gemaakt. Een collega die goedbedoeld probeert me een schop onder de welbekende kont te verkopen, krijgt een lel tegen zijn oren. ‘Laat me met rust!’ Ik leef enorm mee met de vier collega’s. En besef goed dat zij noch ik daar echt veel aan hebben. Maar ons team bestaat straks niet meer. Alles valt uit elkaar en ieder gaat zijn of haar eigen weg. Binnen of buiten de organisatie. En dat doet zeer. Als ik langs de overzichtsposter van onze training van een tijdje geleden loop, valt mijn oog ineens op de kenmerken van ‘mijn kleur’. Het staat er zwart op wit: ‘Valt bij (gevoel van) onveiligheid terug op zekerheden.’ Ik glimlach. Vond het een indrukwekkende opleiding en sta er nog regelmatig bij stil. Maar dat het bedrijf zo precies de vinger op de zere plek kan leggen, dat verbaast me toch wel een beetje. Blijkbaar hebben zij een scherper zelfbeeld van mij dan ik. Als ik kijk bij ‘veiligheid’, schiet ik in de lach. Organiseren en structureren! Laat me maar even waaien. Als het afscheid straks voorbij is en de rust terugkeert, komt het helemaal goed.