Afscheidscadeautje

En alweer moet ik mijn leidinggevende bellen en zeggen dat ik te ziek ben om te komen. ‘k Begin er zo zoetjesaan behoorlijk van te balen. Dezelfde klachten als begin oktober: een branderig gevoel als ik inadem, snipverkouden, gek-makende hoofdpijn en het lijkt alsof iemand me een heel stevige omhelzing om mijn borstkas geeft en maar blijft knellen. Bah. Gelukkig is mijn grootste project net afgerond. En een ander op een haar na klaar. Iedereen is eigenlijk in afwachting van De Informatie over de komende reorganisatie. Maar zolang de OR vragen heeft, wordt de communicatie steeds uitgesteld. We hopen nu op eind volgende week. En het ligt dus niet in de planning om dat moment thuis af te wachten! Verdorie. Als ik verdrietig klaag tegen manlief, verschijnt er een lachje om zijn mond. ‘Ik denk dat de nichtjes niet alleen bloemen en chocolade hebben achtergelaten. Maar ook een klein virusje. Zodat je nog wat langer aan afgelopen weekeinde terugdenkt!’ Ik haal luidruchtig mijn neus op en wend me beledigd af. En pak nog maar een paracetamol met codeine. Hopelijk voel ik me snel weer gezond en fit.