Begrafenisstoet

En weer neem ik vrij van mijn werk voor een uitvaart. Ditmaal is mijn oudoom degene die het tijdelijke met het eeuwige heeft verruild. Als ik in de kerk om me heen kijk, in afwachting van de kist, kan ik een klein glimlachje niet onderdrukken. Met sommige van mijn achterneven en dito nichten heb ik de afgelopen jaren contact gehad, al dan niet digitaal. Anderen heb ik al heel lang niet gezien. Maar ik ken ze nog allemaal. En wat zijn ze (lees: wij) oud geworden. Hier en daar kruisen onze ogen elkaar en zie ik een verraste en blije blik. Na de dienst sms ik toch een beetje verdrietig naar manlief: ‘Rij ik weer in een begrafenisstoet over de A2. Moet hier geen gewoonte van maken!’ Even later hoor ik een piepje. Hij antwoordt met een scheef lachje: ‘Je oudoom is 91 jaar geworden. Hij heeft een goed leven gehad. En hij zal worden gemist. Maar je moet niet sms-sen in de auto. Anders rij jij straks voorop!!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s