Gelukje bij een ongelukje

Het is (wederom) een heel drukke week, zowel sociaal als zakelijk. Maar ik verheug me op het Communicatiecongres, ook al moet ik daar een heel stuk vroeger voor opstaan en lang voor reizen. Eenmaal aangekomen blijk ik wel de juiste beslissing te hebben genomen: de trein reed voor een keer op tijd. Maar het hele land staat vol files. We beginnen dus een half uur later dan gepland om alle laatkomers niet teleur te stellen. Want het is het waard. De sprekers zijn stuk voor stuk interessant en ik zit geboeid te luisteren. Onder andere naar Kirsten Verdel, die bij de presidentsverkiezing van Obama een belangrijke commmunicatieve rol had. Cees Min signeert het boek dat ik naar aanleiding van de workshop al had gekocht en met veel interesse heb gelezen. Iets later dan gepland hol ik weer terug naar de trein. Gelukkig lukt het me om op tijd in de sprinter te springen. Op Utrecht Centraal hoor ik dat de intercity naar het zuiden vertraging heeft. Dus ook daar kan ik nog net instappen voor de deuren dicht gaan. Als ik op zoek ga naar een plekje, wisselt de trein van spoor. Ik verlies mijn evenwicht en ik beland bijna op de schoot van een jongen. Mijn duim knakt hoorbaar om tegen de wand, maar ik schiet toch in de lach. Ook hij ziet er de humor wel van in! Of zoals manlief zegt als ik het hem ’s avonds vertel: ‘Je kunt het slechter treffen dan zo’n mooie vrouw in je armen gelanceerd te krijgen!’

Nog een paar drukke (afwezige) dagen, dan wordt het weer rustiger. En zal ik alle verhalen in mijn hoofd aan jullie ogen toevertrouwen. Zoals die keer dat ik het net niet redde om nog in de trein te springen. En het verzoeningsgebaar van onze lokale terrorcat. De zeer geslaagde tapasavond met mijn collega’s. En de nieuwe reclamecampagne van de NS. Mijn tienjarige MA-re√ľnie. Voorlopig ben ik hier dus nog lang niet uitgekletst!