Mexicaanse griep

Het duurt al weken. En het houdt maar niet op. Keelpijn, hoofdpijn, hoesten tot de tranen in mijn ogen springen. En nu er steeds meer aandacht voor de Mexicaanse griep is in de media, ga je toch denken. Dus besluit ik de test te doen op internet. De uitslag is niet zo best: vijf van de zeven kenmerken heb ik nadrukkelijk. Ik ‘mis’ alleen spierpijn en koorts nog in het rijtje. Binnen ons kantoor geldt een strak pandemiebeleid: als je twijfelt, gelijk naar huis! Alles beter dan je collega’s aansteken. Als ik mijn leidinggevende om raad vraag, schiet ze in de lach. ‘Je bent de hele dag al erg aanwezig en druk. Maakt volop grapjes. Stuitert over de afdeling. Ik denk dat ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan zien dat jij geen griep hebt. Dus diep ademhalen en niet aanstellen.’ Ze voegt er zekerheidshalve nog aan toe: ‘Want als je écht ziek bent, kun je volgende week ook niet mee met het teamuitje!’ Opgelucht loop ik terug naar mijn werkplek. Ik ben niet ziek (genoeg) gelukkig. Want anders was ik natuurlijk met alle plezier naar huis gegaan om uit te zieken. Je moet wat overhebben voor je collega’s!