Overpeinzingen

In het donker lig ik nog even naar het geruststellende geluid van de koeienbellen te luisteren. Verder is het doodstil rondom het hotel. Ik zal het weer missen, de zorgeloosheid die hier standaard onderdeel uitmaakt van het verwenpakket. Hier blijft dreigende baanverlies op afstand. Ik sta niet stil bij het feit dat Floppy toch echt ooit de regenboog van dichtbij gaat bekijken. Of bij de wetenschap dat onze moeders er qua leeftijd niet jonger worden. Hoeveel jaren mogen we hier nog met z’n allen samen verblijven? En kunnen we genieten van de omgeving en van elkaar? Het maakt nu niet uit, daar maken we ons later wel weer druk om. Ik nestel me nog wat dieper onder de dekens. Dan klinkt naast me ineens: ‘Word jij ook niet gek van dat geklingel?! Dat ga ik in elk geval niet missen als we weer thuis zijn!’ Het is maar goed dat een van ons in elk geval beide voeten op de grond houdt!

Advertenties