(Her)kennen

Mijn moeder is op vakantie in Oostenrijk. Net als elk jaar komt ze graag zowel in de nazomer als in de winter in ‘ons’ hotel. Ze kent er de mensen en de mensen kennen haar. Ze kan zich met een boek bij de vijver terugtrekken of aansluiten bij een groepje andere gasten. Net wat ze wil. Gaat met de kabelbaan over nu groene pistes naar het bergstation om van het uitzicht te genieten. Of loopt naar het zusterhotel een dorp verderop om koffie mit Kuchen te nuttigen bij de eigenaresse. Kortom, ze heeft het enorm naar haar zin. Na het avondeten besluit ze samen met een andere gaste nog een wandeling te maken. Sidney dolt om hen heen terwijl zij het over de Alpenkoetjes en -kalfjes hebben. Een stukje verderop staat een boer bij de heg. Ze maken een praatje over het mooie weer. Maar tijdens het gesprek kijkt hij haar telkens lang aan. Ze wordt er een beetje unheimisch van. Dan zegt hij: ‘Ik ken u wel, hoor!’ Blijkt het Marcus, de man te zijn die normaalgesproken de sleeplift naast het hotel bedient! Zij heeft hem absoluut niet herkend, terwijl we elkaar al twintig jaar lang tijdens de wintersport begroeten. Als ze teruglopen naar het hotel, zegt mijn moeder: ‘Ik kan er ook niets aan doen, hoor. Het ligt aan het weer. In dit licht ziet hij er gewoon heel anders uit!’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s