9/11

We kijken naar een film over 11 september 2001 met Nicolas Cage. Je weet dat het gedramatiseerd is. En dat Nicolas op dit moment ergens op de wereld waarschijnlijk aan een kop Starbucks met een donut zit. Levend en wel. Maar de film maakt toch een enorme indruk. Want de beelden even later tijdens het journaal zijn echt. Levensecht. Een herdenkingsbijeenkomst op de plaats waar het allemaal gebeurde. Een minuut stilte. De klank van de bel. Mensen die hun emoties nauwelijks kunnen bedwingen bij het afroepen van de namen van de doden. Vijf jaar geleden stonden we zelf bij Ground Zero. De stilte was nog steeds oorverdovend. De beelden op je netvlies gebrand. Net als in 2001 scheen de zon aan een strakblauwe hemel. En leek alles goed. Maar even later stond voor hen de tijd stil. Voor altijd. Een paar jaar later stonden wij stil, respectvol en in gedachten. En ook vanavond denken we aan degenen die omkwamen bij die verschrikkelijke gebeurtenis. Om nooit meer te vergeten.

Advertenties