Onbetaalbaar

‘Weet je, ik ben blij dat ik nog een paar jaar heb vóór het zover is!’ Ze zegt het met afschuw in haar stem en ook haar gezicht spreekt boekdelen. ‘Het lijkt me verschrikkelijk om 40 te worden.’ Haar gesprekspartner is het roerend met haar eens. ‘Hou op, schei uit’, verzucht deze. ‘Ik heb de hele dag in bed gelegen. Voelde me zó oud!’ Ik ben in de buurt bezig met het opruimen van het zoveelste gebak-moment en schiet in de lach. ‘Stelletje watjes!’, betitel ik hen weinig flatterend. ‘Je bent net zo oud als je je voelt. Daar heeft je geboortejaar niets mee te maken.’ Ogenblikkelijk heb ik twee vrouwelijke collega’s zwaar in de verdediging tegenover me. ‘Wacht maar af’, briest de oudste, ‘jij piept nog wel anders als het zover is!’ Nu schater ik het uit. ‘Hoe oud denk je dat ik ben? Ik ben al 44 jaar! En ik heb mijn 40ste verjaardag groots en met heel veel plezier gevierd! Dus!!’ En met mijn neus in de lucht loop ik terug naar mijn werkplek. Ik voel me de grote winnaar. Want ik heb gelijk. En dit compliment is onbetaalbaar.

Advertenties