Nichtjes

Afgelopen weekeinde zaten we in de Ardennen. Schoonmama werd 70 en vierde dat met haar drie zoons en hun gezinnen. Dus kon ik een paar dagen genieten van mijn andere nichtjes, variërend in leeftijd van een half jaar tot 19 lentes. Vooral die van twee-en-een-half is dol op tante ‘Jine’. Zaterdag-ochtend. We gaan samen naar de bakker voor verse broodjes. Onderweg wijs ik haar van alles aan: een kerk, een hertje, een ‘losse’ koe die een gat in de heg om de wei heeft gevonden. Als we over een onregelmatigheid in de weg rijden, zeg ik ‘net een trein’. Ze kijkt me niet begrijpend aan, dus ik doe het voor: ‘Tsjoeketsjoeketsjoeke whoewhoe!’ Hierbij volledig voorbijgaand aan het feit dat een beetje HSL een heel ander geluid maakt. Ze giert het uit van de pret als ik de actie op de terugweg herhaal. De volgende dag wil ze weer mee, waarschijnlijk omdat het eclairtje (puddingbroodje) ook in goede aarde viel. Ineens hoor ik achter me ‘Trein!’ We zijn ongemerkt over dezelfde wegbeschadigingen gereden. En ik moet en zal natuurlijk omdraaien om nog een keer over de ‘trein’ te rijden. Als we aan het eind van het weekeinde afscheid nemen van elkaar, waarschuw ik de ouders: ‘Pas op voor de trein!’ En nu maar hopen dat ik mijn logeerrecht niet heb verspeeld wegens een te fantasievolle vertaling van de werkelijkheid in de nabijheid van blanco kinderzieltjes!

Advertenties