Twintig jaar

Twintig jaar. Da’s best lang. En toch. Blijkbaar hebben bepaalde herinneringen een houdbaarheidsdatum ‘onbeperkt’. De hele dag weet ik van moment tot moment wat er twintig jaar geleden gebeurde. Als ik het tegen mijn leidinggevende vertel, knikt ze begrijpend. Ook zij weet wat het is om iemand voorgoed te verliezen. ‘Heb je een foto van je vader bij je?’ Verrast schud ik mijn hoofd. Nee. In mijn tas zit een boekje met trouwfoto’s van vijf jaar geleden. En een albumpje met Caitlynn. Ik denk even diep na. Twintig jaar geleden was er nog geen internet. Als ik mijn vader google, krijg ik informatie over meerdere naamgenoten. Maar geen afbeelding van mijn vader. Ik check snel D’s Days. Mijn vader figureert de afgelopen zeven jaar in allerlei stukjes. Maar zonder foto. Ik neem me voor om morgen wat privé-plaatjes mee te nemen. Zodat ze kan zien dat ik uiterlijk op mijn moeder lijk. Innerlijk heb ik meer overeenkomsten met mijn vader. Ik glimlach. Zelfs zonder foto zie ik hem zó voor me. Staat hij loepzuiver op mijn netvlies. Ook na twintig jaar.

Advertenties