Verrassingsaspect

‘Wat is je max?’ Hij vraagt het terloops, maar ik zie de twinkeling in zijn ogen. Een collega met wie ik goed bevriend ben, kent mijn doorgeslagen hobby om taarten te bakken. Hij was vorige week jarig. Maar hij geeft leiding aan 100 medewerkers! Ik lach en start de onderhandeling. De kosten van alle ingredienten worden natuurlijk vergoed. En daarnaast een verrassing voor mij. Voor de moeite. ’s Avonds sta ik in de keuken zes taarten te bakken. De volgende dag word ik bedolven onder de complimenten. Van ‘goddellijk’ tot ‘ik heb nog nooit zo’n lekkere appeltaart geproefd en je wilt niet weten hoeveel ik er heb uitgeprobeerd!’ Leuk! Maar nog leuker is natuurlijk de verrassing. Halverwege de middag stuur ik een MSN: ‘Wanneer krijg ik nou mijn verrassing?’ Hij MSN’t terug: ‘Dat is een verrassing!’ Een uurtje later probeer ik het nog een keer. Maar hij heeft er duidelijk lol in: ‘Het laatste stukje taart is voor jou. Verrassing!’ Hoezo een sigaar uit eigen doos? Aan het eind van de werkdag ben ik nog geen steek verder. Een ding is duidelijk: zo’n verrassing geeft een heel andere invulling aan het woord ‘voorpret’.

En vanochtend vind ik een cadeautje in mijn postvak. Tot grote ergernis van de aanwezige collega’s pak ik het niet gelijk uit, omdat ik echt eerst eventjes wat spoeddingen moet doen. Het pakje gaat intussen van hand tot hand, wordt gewogen, besnuffeld en becommentarieerd. Als ik eindelijk zover ben, kijken alle ogen mee. Er zit een hele grote doos Belgische chocolaatjes in. ‘Mooi’, zegt mijn collega. ‘Het is uitdeelbaar. Aan iedereen die met je meegeleden en meegeleefd heeft!’

Advertenties