Plasdiploma

We zitten gezellig aan een spontane barbeque bij mijn moeder thuis. Mijn oom en zijn vriendin, mijn broer, schoonzus en nichtje, vriend van de familie, moeder, manlief en ik. Mijn oom vertelt enthousiast over zijn jongste kleinzoon. Deze liet afgelopen week trots zijn plasdiploma zien: ‘Kijk eens opa, gekregen op school!’ Even later zag hij echter een natte plek in het broekje van het kind. ‘He knul’, had hij tactvol gevraagd: ‘Maar jij had toch een plasdiploma?’ Mijn achterneefje antwoordde bedremmeld dat het plasdiploma alleen op school gold. Thuis was hij nog in opleiding. We lachen allemaal. ‘Goh’, zegt manlief, ‘Een plasdiploma. Dat heb ik nooit gehad. Kan ik dat alsnog aanvragen?’ Waarop mijn schoonzusje adrem reageert: ‘Nog een paar jaar wachten. Dan mag je op voor de herhaling!’

Huwelijksgeluk

Aan vaderskant was ik de eerste kleindochter, op een paar maanden afgetroefd door de eerste kleinzoon. En aangezien mijn vader er eentje van zeven was, lag het voor de hand dat ik een roemvolle carriere als bruidsmeisje tegemoet kon zien. Mijn moeder maakte alle kleding zelf en de jurkjes die ik dan droeg, waren stuk voor stuk pareltjes. Ik denk eraan op de dag dat tante Fee haar 40ste trouwdag viert. Net op het moment dat zij elkaar hun ja-woord gaven, moest ik door ziekte verstek laten gaan. En kreeg mijn twee jaar jongere nichtje het door mij zo geadoreerde jurkje aan. Gelukkig was ik nog te jong om er psychische gevolgen van te ondervinden. Veertig jaar! Manlief en ik moeten nog 36 jaar lief en leed met elkaar delen om datzelfde aantal te bereiken. Om nog maar niet te spreken over onze hoogbejaarde leeftijd op dat moment. Laatst zagen we op televisie een Brits stel dat hun 60ste huwelijksdag vierde. Op de vraag van de journalist naar de oorsprong van hun geluk, antwoordde de bruidegom met een twinkeling in zijn ogen: ‘Always say “yes dear!” to what she says!’ Hartelijk gefeliciteerd, tante Fee! En dat oom nog maar vele jaren “Yes dear” mag zeggen!

Foto: mijn neef en ik als bruidsjonker en bruidsmeisje bij de trouwdag van een andere oom en tante.

Schoenen

Feit: een vrouw houdt van schoenen. Ze heeft zeker veertig paar in haar bezit en dan nog een stuk of wat op het verlanglijstje. Feit: ik ben een vrouw. Maar ik heb dus helemaal niets met de bekleding van mijn onderdanen. Als ik een blik in mijn kast werp, zie ik daar maximaal twintig paar staan. Dat is dan zowel de zomer- als wintercollectie. En inclusief een paar rubberen laarzen voor een wandeling in het bos met de honden na een regenbui. Gisteren had ik een paar hele leuke schoenen aan. Felgekleurd met hele lange witte veters als bevestiging rondom mijn enkels. Eigenlijk niet geschikt voor kantoor, want daar hoor je naar mijn mening geen blote tenen te tonen. Maar omdat het erg warm zou worden, ging ik overstag. Hoewel ik bewust bijna de hele dag achter mijn bureau bleef zitten, kreeg ik erg veel complimenten. En menig mond viel open toen ik vertelde dat ze van de Schoenenreus kwamen en ik ze voor 5 euro had gekocht. Ik heb nu eenmaal niets met schoenen. Zeker niet met exemplaren van 250 euro per schoen of meer! Zojuist belde mijn moeder. Vanmiddag gaan we indoor skydiven. Net als manlief en ik een paar weken geleden wil zij het nu ook proberen. Wat de kleur van de skydive overall was? Want dan kon ze haar schoenen daaraan matchen. Een ding is zeker: ik ben op dat gebied dus zeker weten niet erfelijk belast!

Dancing in the street

Sowieso loopt Sidney meestal achter-stevoren tijdens het uitlaten. Ze doet haar behoefte binnen tien meter en dan is het speeltijd. Een blaadje, een takje, een veertje, een poes, een andere hond, iemand die ze kent, iemand die ze nog niet kent. Alles is interessant. Dus als je favoriete uitlaatster met een iPod op vrolijke bewegingen maakt, is het weergaloos leuk om daarin mee te gaan. En zo dansen we samen op de muziek in mijn hoofd, terwijl Floppy er waardig achteraan loopt. Hij wordt met zijn zeventien jaar en twee maanden volstrekt niet in de verleiding gebracht om mee te doen. Maar wij genieten des te meer. Dan sta ik midden in een moonwalk stil. Ineens valt het kwartje. Sidney is zwart. Ik heb een witte broek, een witte blouse en witte schoenen aan. Hoe toepasselijk dat we nu net op Black or White zo’n plezier hebben!

Grote mond

Toen onze straat werd gerenoveerd, was het voor de winkeliers soms onmogelijk om de winkeltijden aan te houden. Zelfs als er toevallig niet aan hun stukje weg werd gewerkt, was het door alle afzettingen en hekken voor potentiĆ«le klanten lastig om tot de deur te komen. Er werd dus massaal besloten om de koopavond te laten voor wat het was. Ook het bedrijf van mijn ouders, inmiddels overgenomen door de toenmalige bedrijfsleider, sloot voortaan op donderdagavond eerder dan gebruikelijk. Als ik thuis kwam van kantoor, trof ik vaak nog net de laatste medewerker die een beetje al te opgewekt de deur achter zich dicht trok. Zich verheugend op een vrije avond. Afgelopen week stapte ik uit de auto, toen ik zag dat ze de spullen alweer aan het binnenhalen waren. Ik sprak er de eigenaar schalks op aan: de werkzaamheden zijn toch afgerond? De straat is weer open. Dus koopavond kan als vanouds in ere worden hersteld. Hij hoefde geen moment na te denken over het antwoord. Ik was toch de dochter van de vorige eigenaar? Het deed hem een enorm genoegen om mij de sleutel van de winkel weer terug te geven. Dan kon ik me heerlijk uitleven in mijn eentje. Helemaal niet erg als het dan ‘best druk’ was. Hij zag de hoge omzetten graag tegemoet. Komende donderdag word ik dus stipt om 18 uur op zijn kantoor verwacht. Soms moet ik echt leren om een beetje mijn grote mond te houden!

Oppassen

Nog twee nachtjes slapen, dan mag ik voor het eerst echt oppassen op Caitlynn. De ouders hebben een speciaal feestje en gaan uit eten. En Caitlynn komt naar ons. Ongestoord een paar uur genieten van ons jongste nichtje. De afgelopen weken heb ik een spoedcursus Oppassen gehad. Mijn ervaring is al wat gedateerd en ik wist eigenlijk ook niet precies hoe het zat met die speciale luierkleefbandjesmethodiek. Ik weet nu dat ik met mijn buik tegen de tafel moet gaan staan bij het verschonen. De kleertjes hoog naar boven schuiven voor het geval ze hard heeft gewerkt. Beentjes in de hoogte, billetjes in de lucht. Altijd van voor naar achter vegen. Vier schepjes poeder uit het speciale potje. Flesje 50 seconden in de magnetron. Rustig laten drinken, niets forceren. Wachten op het boertje en anders gewoon een kwartiertje rechtop houden. Arch, ik weet niet meer op hoeveel graden de magnetron moet voor het flesje! Het lijkt zo gemakkelijk, maar het is best wel moeilijk, hoor, oppastante! Er komt veel meer bij kijken dan je denkt!

Lavendel

Het valt niet mee, met een rollater over een kiezelpad lopen. Maar ze heeft het ervoor over. Gelukkig zijn de bewoners thuis. En vinden ze het geen probleem als ze een paar takjes lavendel plukt. Integendeel, de lavendel bloeit uitbundig de tuin uit en hangt al half over de stoep. De hele straat geurt ernaar. De terugweg naar het tuinhek gaat net zo moeizaam, maar wordt duidelijk met een licht hart ondernomen. Uit haar tas tovert ze een nagelschaartje tevoorschijn. Ze keurt nadrukkelijk de takjes voordat ze ze afknipt. En schuiftelt weer een stukje verder naar de volgende bos. Ik zie haar weglopen terwijl ik de honden uitlaat. Met een overgelukkige glimlach op haar gezicht houdt ze het bosje stevig vast. Onderweg naar huis. Soms kun je van die hele kleine dingen zo blij worden.