Afgunst

Gelukkig ben ik van nature niet jaloers aangelegd. Ik gun een ander graag zijn of haar geluk. En ook wedstrijden hebben voor mij niet echt een speciale aantrekkingskracht. Het gaat mij meer om het spel dan om de knikkers. Niettemin kijk ik toch met een bepaalde mate van afgunst naar de foto’s die mijn zwager maakt. Zijn camera is volstrekt niet vergelijkbaar met de mijne. Voor hem is een loepzuiver en loeischerp plaatje van een lieveheersbeestje of een paprika die in het water valt een stuk gemakkelijker vast te leggen. Ik doe het hem hoe dan ook niet na. En ik kan het weten, want uiteraard heb ik wel een paar pogingen gewaagd! En die waren het vermelden hier beslist niet waard. Ik was zo’n beetje de enige die zag dat het een drijfnatte hommel op de rand van het zwembad was. Tot vorige week. Toen zag ik ineens een vlek op het raam. Nadere bestudering leerde dat een plaatselijke mot even een rustmomentje had ingecalculeerd. Ik greep meteen mijn camera. Het resultaat mag er zijn. Met een licht triomfantelijke grijns sluit ik dit berichtje af. Toch. Ach ja, iedereen moet zijn of haar zwakke punt een keer toegeven.