Welterusten

Manlief heeft een personeelsfeestje. Dus hij is laat thuis. Meestal is het andersom: ben ik sporten of naar een vriendin, terwijl hij het rijk alleen heeft. Ik geniet dus van mijn avondje ‘het-hele-huis-voor-mezelf’. Om half 11 gaat de telefoon: hij staat op het punt om te vertrekken. Maar hij heeft nog een hele rit voor de boeg. Ik slaap allang als hij eindelijk naast me in bed kruipt. We praten nog even. Ik vertel hem dat zijn oudste broer heeft gebeld. Dat ik een hele berg kleding heb weggestreken. Dat zijn moeder een email heeft gestuurd. En Floppy zo leuk met de bal heeft gespeeld. Ik heb een paar afleveringen CSI New York gekeken. En het boek dat ik aan het lezen ben is echt niet om door te komen zo langdradig. Maar aan de andere kant ook erg spannend. Dan vraag ik hem: ‘Kun jij ook niet slapen?’ Hij schatert en antwoordt: ‘Niet zolang jij blijft praten, nee!’ Beledigd keer ik mijn rug naar hem toe. Dan voel ik zijn warme adem tegen mijn oor: ‘Maar ik hou toch wel van je, hoor!’ Eindelijk val ik in slaap. De rest vertel ik morgen wel.