Huwelijksgeluk

Aan vaderskant was ik de eerste kleindochter, op een paar maanden afgetroefd door de eerste kleinzoon. En aangezien mijn vader er eentje van zeven was, lag het voor de hand dat ik een roemvolle carriere als bruidsmeisje tegemoet kon zien. Mijn moeder maakte alle kleding zelf en de jurkjes die ik dan droeg, waren stuk voor stuk pareltjes. Ik denk eraan op de dag dat tante Fee haar 40ste trouwdag viert. Net op het moment dat zij elkaar hun ja-woord gaven, moest ik door ziekte verstek laten gaan. En kreeg mijn twee jaar jongere nichtje het door mij zo geadoreerde jurkje aan. Gelukkig was ik nog te jong om er psychische gevolgen van te ondervinden. Veertig jaar! Manlief en ik moeten nog 36 jaar lief en leed met elkaar delen om datzelfde aantal te bereiken. Om nog maar niet te spreken over onze hoogbejaarde leeftijd op dat moment. Laatst zagen we op televisie een Brits stel dat hun 60ste huwelijksdag vierde. Op de vraag van de journalist naar de oorsprong van hun geluk, antwoordde de bruidegom met een twinkeling in zijn ogen: ‘Always say “yes dear!” to what she says!’ Hartelijk gefeliciteerd, tante Fee! En dat oom nog maar vele jaren “Yes dear” mag zeggen!

Foto: mijn neef en ik als bruidsjonker en bruidsmeisje bij de trouwdag van een andere oom en tante.