Grote mond

Toen onze straat werd gerenoveerd, was het voor de winkeliers soms onmogelijk om de winkeltijden aan te houden. Zelfs als er toevallig niet aan hun stukje weg werd gewerkt, was het door alle afzettingen en hekken voor potentiële klanten lastig om tot de deur te komen. Er werd dus massaal besloten om de koopavond te laten voor wat het was. Ook het bedrijf van mijn ouders, inmiddels overgenomen door de toenmalige bedrijfsleider, sloot voortaan op donderdagavond eerder dan gebruikelijk. Als ik thuis kwam van kantoor, trof ik vaak nog net de laatste medewerker die een beetje al te opgewekt de deur achter zich dicht trok. Zich verheugend op een vrije avond. Afgelopen week stapte ik uit de auto, toen ik zag dat ze de spullen alweer aan het binnenhalen waren. Ik sprak er de eigenaar schalks op aan: de werkzaamheden zijn toch afgerond? De straat is weer open. Dus koopavond kan als vanouds in ere worden hersteld. Hij hoefde geen moment na te denken over het antwoord. Ik was toch de dochter van de vorige eigenaar? Het deed hem een enorm genoegen om mij de sleutel van de winkel weer terug te geven. Dan kon ik me heerlijk uitleven in mijn eentje. Helemaal niet erg als het dan ‘best druk’ was. Hij zag de hoge omzetten graag tegemoet. Komende donderdag word ik dus stipt om 18 uur op zijn kantoor verwacht. Soms moet ik echt leren om een beetje mijn grote mond te houden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s