Opgepast

‘Dus hoe laat ben je hier?’, vraagt mijn schoonzusje aan mijn moeder. Ik kijk op. Hoezo ‘hoe laat’? Hoezo ‘hier’? Schoonzusje blijkt naar een begrafenis te moeten. En dus mag mijn moeder een middagje oppassen. ‘Maar je hebt het mij helemaal niet gevraagd!’, protesteer ik. Schoonzusje lacht. ‘Volgende keer mag jij!’ Ik vraag of dit zwartwit in drievoud kan worden bevestigd, maar krijg geen voet aan de grond. Dit keer gaat de oppasbeurt aan mijn neus voorbij. Een dag later bel ik mijn moeder. ‘Hoe was het?’ Ze raakt niet uitgepraat. Zo leuk, zo lief, zo klein, zo indrukwekkend. Caitlynn heeft niet veel van haar wiegje cq. box gezien. Maar des te meer van oma! Als ik de telefoon neerleg, glimlach ik. Volgende keer mag ik. En ik verheug me er nu al op.

Vakantie

We zitten in een verhitte discussie, mijn collega en ik. Het gaat over de definitie van vakantie. Ik heb haar zojuist verteld dat we dit jaar niet op vakantie gaan. We sparen zowel vakantiedagen als -geld voor onze Amerika-trip volgend jaar. Ze is het volstrekt niet met mij eens. Ik ben volgens haar al een paar keer op vakantie geweest dit jaar. Wanneer heb je dan formeel vakantie en het bijbehorende gevoel? Onze laatste ‘vakantie’ in Frankrijk was heerlijk! Maar eigenlijk was het een gezellig familiebezoek in het buitenland. Waar we genoten van de zon, de verwennerij door mijn schoonouders en de prettige sfeer. Het weekeinde in Londen was fantastisch! Toch vierde ik er ‘slechts’ mijn verjaardag in het gezelschap van manlief en onze moeders. We komen er niet uit. Een dag later. Manlief en ik hebben een dagje vrij. We treinen naar Schiphol en drinken Starbucks-koffie. Slenteren door de vertrekhal en tellen goudvissen in het goudvissenhotel. Ik koop een schitterende rugzak van Kipling. Als souvenir. Na een paar uur nemen we een enkeltje naar Amsterdam. Slenteren hand in hand over de Dam. Bekijken het weergaloze aanbod aan Michael Jackson-prullaria bij de Bijenkorf en Van Leest. Zien ‘hoe heet hij nou toch’ Slumdog Millionaire in een van zijn Free Record Shop-filialen promoten. En eten bij Hard Rock Cafe Amsterdam, na eerder hun gast te zijn geweest in Washington, San Francisco en Londen. Op de terugweg sms ik naar mijn collega. ‘Je had toch gelijk, hoor. Zijn vandaag heerlijk op vakantie geweest. En hebben genoten!’

Konijnen

‘Daar, hij springt net in die heg!’ Enthousiast wijs ik manlief op een verdwijnend konijntje. Sinds kort hebben we er een hobby bij. We treinen samen naar het werk: ik een klein stukje, hij wat verder. De rit gaat vooral langs bos en weiland. Een tijdje geleden zag ik ineens een konijn lopen. En nog een. En nog een. Maar de trein gaat snel. Je moet goed opletten. En niet elke bewegende tak is zojuist door een konijn aangeraakt. De maximale score tot nu toe is vijf. Vandaag werkte ik thuis. Tegen een uur of acht stuurde manlief een SMS: ‘Maar twee konijnen gespot. Ook zij vinden de trein veel minder leuk zonder jou!’

Peter Pan

Dit jaar wil ik manlief iets heel bijzonders geven voor zijn verjaardag. Een collega brengt me op het idee. Zij is professioneel springer en oefent regelmatig in een windtunnel. Een blik op de Indoor Skydive-site is voldoende: ik ben helemaal verkocht. Manlief houdt van verrassingen, dus hij stapt vanochtend nietsvermoedend in de auto. Zelfs als we in Roosendaal stoppen, heeft hij nog niet echt een idee wat hem te wachten staat. Pas als hij een overall, oordopjes, bril en helm aangereikt krijgt, begint het te dagen. Na een korte introductiefilm over houding en gebarentaal lopen we de windtunnel in. Hij is de derde van onze groep die zich op de wind neervlijt. Na een minuut die zowel heel lang als uiterst kort lijkt, is het mijn beurt. Want een verjaardagsfeestje in je eentje is natuurlijk gedoemd te mislukken! Het valt nog helemaal niet mee om in evenwicht te blijven. Maar als je eenmaal de wind onder je spreekwoordelijke vleugels hebt gevoeld, wil je meer! Het is echt super. We kunnen nauwelijks wachten tot we weer aan de beurt zijn. De sessie eindigt met een stevige handdruk van de trainer in de lucht. We hebben het prima gedaan: Peter Pan is er niets bij! Thuis bekijken we onze vliegbewegingen op dvd. Uitgeput onderuitgezakt op de bank! Het voelt alsof we minstens een halve marathon hebben gelopen. En dat van in totaal slechts vijf minuten diven. Het weerhoudt ons echter niet van ons voornemen deze belevenis te herhalen. Want I believe we can fly!

PS: Kijk hier vooral naar (een deel van) het filmpje!

Leven en dood

‘Ik snap niks van mezelf’, zegt mijn collega. ‘Ben helemaal geen fan! Maar ik verzamel elk snippertje info over Michael Jackson!’ Het is massahysterie wat de klok slaat. Van alle ondervraagden antwoordde maar liefst 69% dat ze alle media-aandacht nu wel zo’n beetje ver over de top vonden. Om vervolgens terug naar het beeldscherm te hollen en vooral niets te missen. Ik vorm daarop geen uitzondering. Ben inmiddels weer op aarde geland. Maar nog steeds verdrietig. Zeker nu ik het filmpje heb gezien van twee dagen voor zijn dood. Dat was geen uitgebluste oververmoeide wereldster. Dat was een artiest die er helemaal klaar voor was! Ik had bewust geen kaartje voor Londen gekocht. Was te bang voor het ‘Toon Hermans’-effect. Mijn moeder en ik zagen hem een paar jaar voor zijn dood. Een te oude man die nog zo graag wilde. Maar zelfs de sprankeling in zijn ogen was flets. Dat beeld zie ik telkens voor me als iemand het over hem heeft. En dat wilde ik mijn jeugdidool niet aandoen. Er is alleen geen sprake meer van ‘nu niet’. Het is ‘nooit meer’ geworden en dat doet pijn. Als ik op het NOS-journaal de rapportage over zijn memorial a.s. dinsdag zie, schuift mijn hand bijna onmerkbaar richting muis. Ik klik op de link om mee te doen aan de verloting voor een toegangskaart tot het Stapels Center in Los Angeles. De server is uiteraard overbelast. Ik probeer het nog eens. En nog eens. En dan ineens krijg ik een bevestiging. Ik heb kans op twee van de 17500 kaarten voor de herdenkingsplechtigheid. Manlief lacht: ‘Uitgesloten dus!’ Ik ben het met hem eens. De kans is een op 2 miljoen. ‘Uiterst klein’ dekt de lading bij lange na niet. Maar ach, een mens zonder dromen leeft niet echt. Michael is dood. Ik leef!

Alles draait om communicatie

De achterburen zijn boos. En dat is nog zachtjes uitgedrukt! Vanochtend om half 7 stond er zomaar ineens een gigantische kraan voor het huis. De gemeente had hen gestuurd, zeiden ze. Maar zij wisten van niets! Onze gemeente is heus op de goede weg. Maar moet nog veel leren waar het duidelijke communicatie betreft. Hoe dan ook, er hielp geen moedertjelief aan. De werklui konden er ook niets aan doen, zij zagen alleen wat er op het werkbriefje stond. En gingen vervolgens aan de slag. Binnen notime was het een gigantisch kabaal en zag je overal mensen met gele helmen en oranje shirtjes lopen. Er was nauwelijks aandacht voor de bewoners, die zenuwachtig in de buurt bleven. Na een uurtje of twee vertrokken ze weer. Wat ze achterlieten was een grote puinhoop. De hele dag hoorde je hoe de emoties telkens weer hoog oplaaiden. De tranen sprongen ervan in mijn ogen. Op dit moment is het rustig. Misschien zijn ze uit eten, om even te vergeten dat er straks geen huis meer is om naar terug te keren. De metershoge bomen achter ons huis zijn gekapt. En de talloze vogels die er een nest hadden, moeten opnieuw beginnen. Misschien kunnen ze vanavond bij het Leger des Heils terecht.