Donderwolken

Als ik druipend de douchedeur open, pak ik naast het stapeltje handdoeken. Althans, mijn hand beweegt in de juiste richting. Maar vindt een lege plek. Verdorie. Bij het maken van de lunchpakketjes schiet ik uit en beleg de boterham met een laagje bloed. Au en verdorie! Ook Floppy kan vanochtend weinig goed doen en buigt zijn kopje onder mijn verwijtende opmerkingen. Terwijl ik besef dat hij niet op commando zijn behoefte kan doen en het soms gewoon wat langer duurt. Verdikkeme. Ik verheug me op mijn nieuwe blouse. Maar op het moment dat ik dan eindelijk de deur uit wil stappen, aan de late kant, zie ik dat een manchet niet langer krakend wit is. Verdorie. Ik zag het al aankomen. Was niet echt verrast. Maar blijkbaar hakt de bevestiging dat mijn functie in het najaar vervalt er harder in dan dat ik dacht.