Ik herinner mij

Mijn beste vriend woonde in een studentenhuis. En ik was daar regelmatig het vijfde wiel in positieve zin. Dus toen de vakantieplannen ter sprake kwamen, werd ik er zonder na te denken ook bij betrokken. Het werd een prachtige reis. Eerst naar Hongarije, waar we bijna twee weken een huisje hadden. Daarna werd alles in mijn Peugeotje 205 gepropt en trokken we via VenetiĆ« naar Monaco en door Midden-Frankrijk weer naar huis. We hadden twee tentjes bij ons: een voor de dames en een voor de heer. Op een nacht midden in de bergen schrokken we gelijktijdig wakker. Er liep iets om de tent. Gespannen lagen we te luisteren. Toen viel er een schaduw aan mijn kant. Het was duidelijk het profiel van een grizzleybeer! Dat die al decennia niet meer in Frankrijk voorkwam, interesseerde ons niets. We slaakten een ijselijke gil en de schaduw verdween schielijk. De volgende ochtend was er niets meer te zien. En daar moest ik aan denken toen ik haar ineens de trein in zag stappen. We keken elkaar gelijktijdig aan: ‘Dat is lang geleden, misschien wel 15 jaar!’ Ik stelde haar voor aan manlief: ‘Dit is dat meisje waarmee ik toen in een tentje lag met die grizzleybeer!’ Manlief lachte. Je zult na al die tijd worden voorgesteld met een verwijzing naar net dat ene zwakke moment.