Witte konijnen en groene Gruffalo’s

De hobby van het konijnen tellen tijdens onze treinreis naar het werk begint een hysterische vorm aan te nemen. We zijn het station nog niet uit of er wordt naarstig naar flapoortjes en snuffelende neusjes gespeurd. Soms heb ik geluk en zie ik er al eentje bij de huizen in de randgemeente wegspringen. Andere keren houden ze zich goed verscholen. Het maakt ook uit of je in een intercity rijdt of in een stoptrein. De een maakt aanzienlijk meer lawaai dan de ander. Een paar dagen geleden reden we langs een weiland met paarden. Ineens zag ik een groot wit konijn tussen de omheining zitten. Enthousiast wees ik manlief erop, maar door een paar grote struiken zag hij niets. Sindsdien hebben we discussie. Was het een wit konijn? Of gewoon een kleine pony? Ik zeg het een, hij het ander. En uiteraard heeft het konijn zich sinsdien niet meer vertoond, tot hilariteit van manlief. Of ik zeker weet dat het konijn geen zadel op zijn rug had, vraagt hij sniklachend. En zag ik net ook die groene Gruffalo achter een boom wegschieten? Soms voel ik me net Alice in Wonderland!