Schoolreisje

Op de achterbank van onze auto ligt een grote lap stof. Een kleed om het vuil dat de honden graag met zich meenemen op de vangen. En zo de auto een beetje schoon te houden. Normaalgesproken vinden ze dat prima. Ze hebben wat loopruimte en als ik een keer onverwachts moet remmen, lopen ze geen gevaar door het interieur gelanceerd te worden. Als ik richting station rijd om manlief op te halen, hoor ik iets achter me. Bij het stoplicht moet ik wachten en kijk ik om. De achterbank is leeg, terwijl zojuist Floppy daar nog zat! Het blijkt dat hij langs het portier naast het kleed is gegleden. Hij zit op de grond achter de passagiersstoel. Ik schiet in de lach: het is nu net een schoolreisje! Allemaal onder de banken! Als manlief instapt, trapt hij er dan ook met twee voeten in. ‘Heb je Floppy niet bij je?’ Dan klinkt er geblaf uit de diepte en kijkt Floppy guitig tussen de stoelen door. Je zult toch ruim 120 jaar oud zijn en nog graag verstoppertje willen spelen.