Opgepast

‘Dus hoe laat ben je hier?’, vraagt mijn schoonzusje aan mijn moeder. Ik kijk op. Hoezo ‘hoe laat’? Hoezo ‘hier’? Schoonzusje blijkt naar een begrafenis te moeten. En dus mag mijn moeder een middagje oppassen. ‘Maar je hebt het mij helemaal niet gevraagd!’, protesteer ik. Schoonzusje lacht. ‘Volgende keer mag jij!’ Ik vraag of dit zwartwit in drievoud kan worden bevestigd, maar krijg geen voet aan de grond. Dit keer gaat de oppasbeurt aan mijn neus voorbij. Een dag later bel ik mijn moeder. ‘Hoe was het?’ Ze raakt niet uitgepraat. Zo leuk, zo lief, zo klein, zo indrukwekkend. Caitlynn heeft niet veel van haar wiegje cq. box gezien. Maar des te meer van oma! Als ik de telefoon neerleg, glimlach ik. Volgende keer mag ik. En ik verheug me er nu al op.