Alles draait om communicatie

De achterburen zijn boos. En dat is nog zachtjes uitgedrukt! Vanochtend om half 7 stond er zomaar ineens een gigantische kraan voor het huis. De gemeente had hen gestuurd, zeiden ze. Maar zij wisten van niets! Onze gemeente is heus op de goede weg. Maar moet nog veel leren waar het duidelijke communicatie betreft. Hoe dan ook, er hielp geen moedertjelief aan. De werklui konden er ook niets aan doen, zij zagen alleen wat er op het werkbriefje stond. En gingen vervolgens aan de slag. Binnen notime was het een gigantisch kabaal en zag je overal mensen met gele helmen en oranje shirtjes lopen. Er was nauwelijks aandacht voor de bewoners, die zenuwachtig in de buurt bleven. Na een uurtje of twee vertrokken ze weer. Wat ze achterlieten was een grote puinhoop. De hele dag hoorde je hoe de emoties telkens weer hoog oplaaiden. De tranen sprongen ervan in mijn ogen. Op dit moment is het rustig. Misschien zijn ze uit eten, om even te vergeten dat er straks geen huis meer is om naar terug te keren. De metershoge bomen achter ons huis zijn gekapt. En de talloze vogels die er een nest hadden, moeten opnieuw beginnen. Misschien kunnen ze vanavond bij het Leger des Heils terecht.