Top!

’t Was alweer een hele tijd geleden dat we elkaar zagen. En er is behoorlijk ‘wat’ gebeurd in de tussentijd. Dus toog ik gisteren naar Amersfoort voor een ‘reunietje’ met drie vriendinnen. Aangezien twee van hen aldaar wonen, hadden ze bij Pastinaek gereserveerd. De winnaar van de 2009-editie Mijn Tent is Top! Onderweg helaas volop files waardoor ik bijna twee uur in de auto zat. En ik was toch al gespannen, omdat het mijn eerste uitje zonder manlief sinds zijn hartinfarct was. Tussen mijn oren moet echt nog het nodige aan irrationele angst worden weggewerkt, dat bleek wel weer! Heb een paar keer op punt gestaan om af te bellen met een laffe smoes en om te draaien. Maar ik zette door. En ik heb er beslist geen spijt van. Mijn vriendinnen waren superlief en gezellig. Het eten was écht zalig! Ik mocht van mezelf één glaasje Prosecco en heb er met volle teugen van zitten genieten. We namen met een stevige knuffel afscheid van elkaar: tot gauw! Op de terugweg stroomden ineens de tranen over mijn wangen. Emoties? Spanning? Geluk? Het maakt niet uit, het was gewoon een topavond!

Advertenties

Stapeldol

Natuurlijk is Caitlynn niet de eerste baby die ik vast mocht houden. Bij lange na niet zelfs. Maar wel de eerste bij wie ik duidelijk familietrekjes zie. Aangezien ik mijn schoonzusje nooit als baby heb gezien, zijn het vooral onze uiterlijke kenmerken die naar voren komen. De ogen van mijn vader. De neus van mijn broer. Ik raak er gewoon niet over uitgesproken! Maar ook mijn leven gaat door. Ik krijg het bijna niet uitgesproken, maar de wereld draait (nog net) niet om mijn fantastische nichtje. Dus lukte het me maandag en dinsdag niet om even langs te flitsen. Toen ik haar gisterenavond weer zag, viel gelijk op dat ze nu alweer veranderd is. Nog leuker. Nog liever. Nog fantastischer. Smeltende zucht. Maar vrees niet, hoor. Dit wordt geen babylog vanaf nu. Ik zal jullie niet alle foto’s laten zien die de trotse ouders doorsturen aan haar oom en tante. Alleen als er écht iets te melden is, lezen jullie het hier. Beloofd! Had ik al verteld dat ze mijn intelligente blik heeft?

Als een sprookje …

‘En, wat krijgt Caitlynn van jullie, zijnde peetoom en peettante?’ De vraag is me de laatste week meermalen gesteld door collega’s, familie en vrienden. Ik werd overstelpt met goedbedoelde tips: ‘Een bikini, een binnenzitje voor het babybadje, een zilveren kinderbestek en een boxkleed. Maar ik schudde telkens mijn hoofd. Ik had het cadeau al een half jaar in huis. Liep er min of meer tegenaan. En wist gelijk dat dit het perfecte cadeau van ons was. Ik twijfelde wel een beetje aan de reactie van mijn Broer en schoonzusje. Het was namelijk weer wel typisch iets voor mij. En ‘typisch’ wordt niet altijd als excuus aanvaard! Met name Broer had er misschien zo onderhand wel zijn buik van vol. Maar ik zette toch door. En toen ik het zondagavond aan hen gaf, zag ik aan hun gezichten dat ze er echt blij mee waren. De gebonden verzamelingen Grimm en Andersen-sprookjes. Om uit voor te lezen. En later jezelf in te verliezen, dromend van prinsen op het witte paard. En ze leefde nog lang en gelukkig.

America, America

Sinds vorig jaar weet ik het zeker. Ik wil terug naar Amerika. In 2004 bezochten we New York, Philadelphia, Gettysburg en Washington DC. En afgelopen jaar nam mijn moeder ons ter gelegenheid van haar 65ste verjaardag mee op een rondrit van San Francisco naar Las Vegas en Los Angeles. Het land fascineert me enorm. Niet alleen de toeristische trekpleisters, maar ook de gebieden waar het minder druk is. En de natuur nog zo ongerept en puur lijkt. Dus sparen manlief en ik nu hard om in de herfst van 2010 the Appalachian Trail te volgen. Van Boston naar Atlanta met een aantal uitstapjes on the way. Maar een beetje geografische kennis heb je dan wel nodig. Dus krijg ik nu regelmatig een quizvraag toegeworpen. ‘Waar staat ME’ voor? Is Utah een noordelijke of een zuidelijke staat? In welke staat ligt the Grand Canyon? Ik word er steeds beter in. Vannacht droomde ik dat manlief een helikopter had gehuurd. Ik moest raden welke staat onder ons door vloog. Twee van de drie had ik er goed. Gelukkig heb ik nog ruim een jaar om te oefenen.

Flopmobiel

Vroeger had ik een cavia. Hij heette Onkie en ik nam ‘m overal mee naar toe. Zelfs naar buiten, in de poppenwagen. Hij was mijn maatje en samen konden we de wereld aan. Onkie is allang dood en vele cavia’s zijn hem nagegaan. Nu hoort Floppy tot ons gezinnetje. En nemen we hem overal mee naar toe. Maar hij wordt een dagje ouder. En al schatten mensen hem door zijn alom aanwezige charmes nog steeds in als een pup: zo hard gaat hij niet meer. Qua snelheid moet hij duidelijk gas terug nemen. En wij moeten wat meer rekening houden met zijn beperkingen. Maar sinds vandaag kan hij weer mee met de fiets. We hebben een heuse Flopmobiel gekocht. En natuurlijk gelijk onze eerste tocht gemaakt. Bijna 20 km lang lag Floppy prinsheerlijk in zijn bezemwagentje. Sidney moest er niet veel van hebben, die holde liever naast de fiets mee. Maar Floppy genoot. Niet naar oma, niet een paar uur alleen, maar gewoon mee met de rest. Het cabriodak open en de wind in zijn haren. Toen we terugkwamen, zei de buurman: ‘Nou, hij is er niet alleen qua snelheid, maar ook qua stijl op vooruit gegaan!’ Floppy zei niks, en deed net alsof hij het niet hoorde. Maar toen we hem de trap op droegen, hoorde je hem zachtjes neuriën: ‘Born to be wild!’

Caitlynn

Ik kan nauwelijks wachten tot het volgende bezoekuur: manlief heeft Caitlynn nog niet gezien en ik ga natuurlijk met hem mee. Nog een keertje kijken naar dat schattige snoetje van ons versgeboren nichtje. Vanochtend heb ik op kantoor een speciaal bedachte taart met muisjes getrakteerd. En tegen iedereen die het maar wilde horen verteld hoe leuk ze is. Hoe klein die miniatuurhandjes met miniscule nageltjes. ‘Kijk, ze lacht naar me’, roep ik verheugd. Manlief grinnikt en schudt zijn hoofd: ‘Dat kan helemaal nog niet!’ Maar ook zijn ogen laten haar nauwelijks los. ‘Zeg het dan: Do-ri-ne’, bedel ik om haar aandacht. ‘Toe maar. Nee? Is dat nog een beetje te moeilijk? Tante dan? Zeg maar: tan-te.’ Caitlynn steekt haar tong naar me uit en blaast een bel. Och, haar vader heeft gelijk: ‘Alle clichés zijn waar!’

Tante!

5 uur

Ik word wakker van een luidruchtig lossende vrachtwagen op straat. En denk gelijk: vandaag wordt Peanut geboren! Tijdens het aankleden praat ik zachtjes met hem/haar. ‘Je weet het nog niet, maar vandaag zie je je ouders voor het eerst. En je tante!’ Als ik in de trein naar kantoor zit, valt mijn oog op een kop in de krant. Grappig: ooit vraag jij me wat er allemaal op jouw verjaardag gebeurde. En dat kan ik je dan vertellen. In de stationskiosk koop ik gelijk een paar kranten van vandaag als geheugensteuntje (tante wordt ook al een dagje ouder).

9 uur

De hele afdeling is inmiddels op de hoogte en leeft mee. Als mijn telefoon gaat, veert iedereen op. Om daarna weer verder te werken: loos alarm. Ik probeer mijn aandacht bij mijn werk te houden, maar dat valt niet altijd mee. Mijn mobiele telefoon is voortdurend onder handbereik en mijn ogen glijden telkens weer naar de klok.

11 uur

Een hoorbaar trotse vader belt: ‘We hebben een dochter en alles is goed.’ Niemand in het kantoorgebouw kan mijn gejuich negeren! Ik word bedolven onder de felicitaties met mijn nieuwe nichtje. Een collega zoekt en vindt. Het is een Keltische meisjesnaam. De betekenis is `Walesche puur`. En wordt voornamelijk gebruikt in Ierland en in Engelstalige landen. In 2008 is de naam aan 66 meisjes gegeven en stond op plaats 226.

Het kan me allemaal weinig schelen. Ik ben de tante van Caitlynn!

PS: Dat geloof je dus gewoon echt niet als je mijn bijdrage op 2 december 2008 bekijkt!!