Is this it?

Toen Freddy Mercury stierf en mijn vriendin er stuk van was, begreep ik het niet helemaal. Hoe emotioneel verbonden je je ook voelt met je superheld, hij of zij blijft normaalgesproken op behoorlijke afstand. Leuk om over te zwijmelen, daarna weer gewoon doen. Nu, na het overlijden van Michael Jackson, snap ik ineens hoe ze zich toen voelde. Het overlijden van mijn vroegere idool raakt me. Ik functioneer redelijk normaal (geloof ik). Maar ik verzamel elk snippertje informatie. Val midden in een zin stil als er iets op het journaal over hem wordt verteld. Sommige mededelingen zijn te gek voor woorden. Net als altijd. Andere zijn niet prettig om te horen. Alsof het over een van je beste vrienden gaat. Die ene, met dat grote talent. Maar die ook een beetje boel wereldvreemd is. Soms roep ik mezelf streng tot de orde. Michael Jackson maakt geen deel (meer) uit van mijn leven. Dus snel ophouden met die flauwekul! En toch. Ik zit bovenop het nieuws. Haal plakboeken en albums weer boven tafel. Draai zijn muziek en zing elk woord mee. Net als vroeger, maar nu met wat grijze haren hier en daar. Straks toch eens aan manlief vragen of de vakantieroute volgend jaar in de buurt van Neverland komt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s