Moederdagen

‘Je weet het, voor ons hoef je niets aan moederdag te doen. Het is het hele jaar moederdag!’ En dus namen we de moeders niet een, maar een paar dagen mee op stap. Uiteraard waren er bloemen en dikke knuffels aan de start. We dronken koffie met chocoladecake en wandelden over het strand. We aten in een heerlijk restaurant met uitzicht over de boulevard. Aansluitend was er een concert van Albert Niland, waar ze ademloos op het trapje zaten te luisteren. Na een praatje en cd met handtekening van Albert was het tijd voor een heuse pyamaparty. Ze vielen in slaap met het geluid van de zee op de achtergrond. En zo werden we ook weer wakker. Een ontbijt waar natuurlijk een vers croissantje niet mocht ontbreken. Nog meer koffie met chocoladecake. En weer naar het strand, ditmaal zelfs in de zee. Ook de honden genoten met volle teugen van het zoute water in de warme zon. In de auto nog een laatste keertje over de boulevard, nog eenmaal de zeelucht in je neus. En via een prachtige tussendoorroute langs water en bloeiende heesters dan toch eindelijk terug naar huis. We sloten de dag af met Provencaalse kip uit de oven, frietjes, erwtjes en zelfgemaakte rabarber. Volgend jaar eens een keertje wel iets aan moederdag doen. Ik ben dan vast minder moe, maar ook heel veel minder tevreden!

Knowing

Vanaf volgende week mag manlief weer heel voorzichtig gaan werken. Om het te vieren, besluiten we de nieuwe bioscoop in onze woonplaats met een bezoek te vereren. Het is lekker weer, dus we gaan met de fiets. Het gebouw is inderdaad prachtig, ruim van opzet en eigentijds. Binnen schiet manlief in de lach. De zalen hebben de naam van een kleur, zodat ze gemakkelijker te herkennen zijn voor mensen die niet goed kunnen lezen. Maar wellicht zou het dan handig geweest zijn als de letters ook die kleur hadden gehad! Rood, grijs, geel: alles wordt in zwarte letters weergegeven. We zoeken een plekje. Achterin staan de duurdere clubs (tweezitters), daarvoor de gewone rijen. Zelfs op de een na achterste gewone rij zit je wel een beetje erg dicht bij het scherm. En niet alleen je trommelvliezen dreunen van al dat kabaal! De film is in elk geval prachtig qua opzet. Een meisje dat de tijd en locatie van rampen voorspelt. De beelden komen recht op je af en ze hebben niet bezuinigd op de special effects. Jammergenoeg wordt het verhaal halverwege een beetje ongeloofwaardig. Niemand weet wat er op ons pad ligt. Maar dit lijkt me écht niet logisch. Het einde is in meerdere opzichten bedroevend. Maar ach, we hebben genoten van ons avondje uit. Dat is het allerbelangrijkste. En soms moet je gewoon niet alles willen weten.

Praktijkervaring

Ze begint een beetje onhandig. Leest haar eigen naam op vanaf de eerste sheet. We kijken elkaar even aan en glimlachen. Niet iedereen vindt het prettig een presentatie te geven voor 30 hartpatiënten en hun partners. Ze zucht een keer diep en begint. Maar het valt niet mee. Ze hapert veel en er vallen regelmatig ongemakkelijke stiltes. Soms kijkt ze zelfs naar de vertoonde informatie alsof ze nauwelijks kan geloven wat er staat. Als ze zich tot de groep richt, stelt ze behoorlijk directe en soms zelfs intieme vragen. En vindt het duidelijk lastig dat er nauwelijks wordt gereageerd. Maar ja, niet iedereen praat in het openbaar gemakkelijk over persoonlijke problemen. Op een vraag vanuit de groep reageert ze ontwijkend: ‘Als u dat zo voelt, dan zal het wel zo zijn.’ Een mevrouw mompelt dat ze hoofdpijn krijgt van het felle rode aanwijslampje dat voortdurend razendsnel over de muur beweegt. Na een half uur worstelen met drie sheets zegt ze duidelijk opgelucht dat het hoog tijd is voor een pauze. We kijken elkaar even aan en halen onze wenkbrauwen op. Ook na voorzichtig protest uit de zaal is ze niet te vermurwen: ‘Je voelt het misschien niet zo, maar je moet echt voorzichtig met je conditie omgaan, hoor! Tijd nemen om weer even bij te komen van alle informatie!’ Ze staat op en loopt de deur uit. We besluiten na kort overleg haar te volgen en deze sessie te laten voor wat het is. Ook een andere aanwezige vindt het genoeg geweest. De nazorg bij het revalidatiecentrum is echt goed. We zijn er blij mee. Maar de informatiebijeenkomst ‘Omgaan met stress’ heeft voor ons teveel overeenkomsten met een praktijkervaring.

Sprakeloos

Een dag later. Ik weet nog steeds niet hoe ik mijn verdriet, verontwaardiging, afgrijnzen en alle andere emoties kan verwoorden. Mijn schoonmoeder kwam op visite en arriveerde lekker vroeg. We hadden elkaar veel te vertellen. Dus pas tegen half 1 kwam ik erachter dat de vlag nog niet uithing. En dat het defilé zo zou beginnen. Terwijl ik naar beneden rende, zette manlief de televisie aan. Ik zie nog hun bedrukte gezichten voor me: ‘Er is iets ergs gebeurd.’ Verbijsterd zagen we de beelden. De zwaar beschadigde zwarte auto. De politieman die net op tijd weg wist te komen. De slachtoffers die dat geluk niet hadden. Woensdagavond vertelde ik nog trots tegen een Belg hoe gezellig Koninginnedag altijd is: ‘De zon schijnt, iedereen is vrolijk en we eten oranje tompoezen met rood-wit-blauwe strikken in onze haren’. Natuurlijk heb je er altijd een paar raddraaiers tussen zitten. Maar deze losgeslagen gek slaat alles. Zelfs als je je persoonlijke dieptepunt hebt bereikt en wanhopig bent, zelfs als je denkt dat je dit aan ons koningshuis en het hele land kenbaar wilt maken. Waarom dan op deze manier? Wat doe je de mensen aan die puur per ongeluk op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats staan?! Ik heb de vlag weer binnen gehaald. Zelfs de oranje tompoezen smaakten niet. We leren wel weer te leven met deze herinneringen. We moeten wel. Maar al deze zinnen zijn nog steeds niet voldoende om mijn gevoelens onder woorden te brengen.