Spreekwoordelijk

Floppy was natuurlijk in eerste instantie ook heel erg geschrokken. Zijn Baas gevloerd en zo lang van huis. Maar snel daarna zag hij er ook de voordelen van in. Voortdurend beide baasjes thuis en onder handbereik. Veel meer kopjes koffie met bijbehorende kluifjes. Aandacht alom en daar doe je het toch allemaal voor. Op een gegeven moment verdween de Vrouw weer wat vaker naar kantoor. Minder gezellig, maar ach: mannen onder elkaar heeft toch ook zo zijn voordelen. Tot gisteren. De eerste dag dat hij helemaal alleen was. Nou ja, hij werd natuurlijk keurig netjes bij ‘oma’ gedropt. Maar daar moet hij aandacht delen met Sidney. ’t Is niet zo dat ze als kat en hond met elkaar omgaan. Maar de wereld daar draait dus duidelijk niet om zijn persoontje. Na een paar uur was hij het helemaal zat. Voelde zich duidelijk de gebeten hond. Hij had nog geprobeerd erover te praten. Maar vond (in zijn beleving) geen gehoor. Dus wat doe je dan? Dan kijk je haar indringend aan terwijl je je poot opheft. Binnen! Met onwillige honden is het kwaad hazen vangen. Nou, hij moet zeggen: dat maakte indruk! Veel indruk! Want hij kreeg een forse tik tegen zijn billen. En werd zonder pardon op straat gezet. Eventjes dan. Maar ja, toen hoefde hij dus niet meer. Toen de Baas hem kwam halen, was ‘oma’ nog steeds boos. En vertelde het hele verhaal zonder zijn kant te belichten. Noemde hem hondsbrutaal! Het is niet eerlijk. Hoezo ‘Zo ondankbaar als een hond’? Een hondenleven zal ze bedoelen! Maar goed, morgen toch maar proberen het weer goed te maken. Want een hond in de pot vinden, dát zou pas echt erg zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s