Spannend

Het grappige is, dat je je grenzen verlegt. Eerst is het spannend dat manlief van de intensive care af mag. Dan hou je je hart vast als hij zijn bed uitkomt en een rondje door het ziekenhuis loopt. Als hij eindelijk naar huis mag, slaap je ’s nachts niet: je ligt te luisteren naar zijn rustige ademhaling ‘voor het geval dat’. Hij wordt zenuwachtig van het feit dat jij op de gang staat te luisteren als hij wat langer op het toilet blijft zitten. Op de fiets naar het revalidatiecentrum zorgt voor zweetdruppels op jouw voorhoofd: gaat alles goed? En natuurlijk gaat alles goed. Vandaag mag hij voor het eerst weer naar zijn werk. Een uurtje in de auto, dan vooral bijpraten en afspraken maken rondom het reintegratieprogramma. En weer een uurtje terug naar huis. Manlief belt opgetogen: hij staat te popelen om weer te beginnen. Ik lig in bed met een migraineaanval van jewelste: teveel spanning voor mijn arme hoofd. Maar de eerste dag zit erop. En we staan (bijna) klaar voor de toekomst.