Knowing

Vanaf volgende week mag manlief weer heel voorzichtig gaan werken. Om het te vieren, besluiten we de nieuwe bioscoop in onze woonplaats met een bezoek te vereren. Het is lekker weer, dus we gaan met de fiets. Het gebouw is inderdaad prachtig, ruim van opzet en eigentijds. Binnen schiet manlief in de lach. De zalen hebben de naam van een kleur, zodat ze gemakkelijker te herkennen zijn voor mensen die niet goed kunnen lezen. Maar wellicht zou het dan handig geweest zijn als de letters ook die kleur hadden gehad! Rood, grijs, geel: alles wordt in zwarte letters weergegeven. We zoeken een plekje. Achterin staan de duurdere clubs (tweezitters), daarvoor de gewone rijen. Zelfs op de een na achterste gewone rij zit je wel een beetje erg dicht bij het scherm. En niet alleen je trommelvliezen dreunen van al dat kabaal! De film is in elk geval prachtig qua opzet. Een meisje dat de tijd en locatie van rampen voorspelt. De beelden komen recht op je af en ze hebben niet bezuinigd op de special effects. Jammergenoeg wordt het verhaal halverwege een beetje ongeloofwaardig. Niemand weet wat er op ons pad ligt. Maar dit lijkt me écht niet logisch. Het einde is in meerdere opzichten bedroevend. Maar ach, we hebben genoten van ons avondje uit. Dat is het allerbelangrijkste. En soms moet je gewoon niet alles willen weten.