Sprakeloos

Een dag later. Ik weet nog steeds niet hoe ik mijn verdriet, verontwaardiging, afgrijnzen en alle andere emoties kan verwoorden. Mijn schoonmoeder kwam op visite en arriveerde lekker vroeg. We hadden elkaar veel te vertellen. Dus pas tegen half 1 kwam ik erachter dat de vlag nog niet uithing. En dat het defilĂ© zo zou beginnen. Terwijl ik naar beneden rende, zette manlief de televisie aan. Ik zie nog hun bedrukte gezichten voor me: ‘Er is iets ergs gebeurd.’ Verbijsterd zagen we de beelden. De zwaar beschadigde zwarte auto. De politieman die net op tijd weg wist te komen. De slachtoffers die dat geluk niet hadden. Woensdagavond vertelde ik nog trots tegen een Belg hoe gezellig Koninginnedag altijd is: ‘De zon schijnt, iedereen is vrolijk en we eten oranje tompoezen met rood-wit-blauwe strikken in onze haren’. Natuurlijk heb je er altijd een paar raddraaiers tussen zitten. Maar deze losgeslagen gek slaat alles. Zelfs als je je persoonlijke dieptepunt hebt bereikt en wanhopig bent, zelfs als je denkt dat je dit aan ons koningshuis en het hele land kenbaar wilt maken. Waarom dan op deze manier? Wat doe je de mensen aan die puur per ongeluk op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats staan?! Ik heb de vlag weer binnen gehaald. Zelfs de oranje tompoezen smaakten niet. We leren wel weer te leven met deze herinneringen. We moeten wel. Maar al deze zinnen zijn nog steeds niet voldoende om mijn gevoelens onder woorden te brengen.