Floppy and me

Wat is dat toch met mensen en emotie? Bij het minste of geringste kuchje staan ze met grote angstogen naast je mand. Terwijl het heel normaal is om ’s ochtends even al die haren uit je bek te hoesten en vervolgens fit en vrolijk de dag te beginnen. Poep je een paar keer niet, omdat er iets in je ritme is gewijzigd, komt gelijk die bezorgde blik weer in de ogen. Althans, ik zou niet weten waarom zij anders vorige week ’s nachts zo lag te woelen en te draaien. Maar ze leest wel bewust het boek The Art of Racing in the Rain. En ze kijken samen willens en wetens naar ‘Marley en me’! Terwijl ze vantevoren beseffen dat dat soort verhalen eindigt zoals alles eindigt. Ik kan daar met mijn petje niet bij. Bovendien moet ik er vervolgens gelijk weer aan geloven. Word ik bijna plat geknuffeld ‘omdat jij er nog bent’. Snap jij het, snap ik het! Een poot van mij en fijne Paasdagen!