Even wennen

De cardioloog laat het filmpje van de katheterisatie zien. Zeer indrukwekkend, zelfs op vertraagde snelheid. We stellen vragen en krijgen antwoorden. Manlief heeft toch een klein infarct gehad, volgens medische begrippen. En dus krijgt hij een vracht informatie en medicijnen voor het komende jaar mee naar huis. Hij gaat deelnemen aan een indrukwekkend revalidatieprogramma, waar ook de partner (lees: ik) nadrukkelijk bij wordt betrokken. Stukje onontbeerlijke nazorg want, zo zegt de cardioloog, je moet niet dramatiseren, maar ook niet onderschatten wat er de afgelopen week met jullie is gebeurd. Als we vragen wat manlief de komende tijd wel en niet mag, is trappen lopen het eerste dat wordt genoemd. Niet zo heel handig als je op de eerste etage woont, maar een keertje is in dit geval niet zo erg. Daarnaast moeten alle huishoudelijke activiteiten zoveel mogelijk worden vermeden. ‘Sorry, maar het zware werk moet vrouwlief tijdelijk even opknappen.’ Manlief grinnikt: ‘Dat is fijn om te horen. Dat deed ik al, maar dan kan ik nu de gewetensbezwaren achterwege laten!’ ’t Zal even wennen zijn. Maar het komt allemaal goed. En nogmaals bedankt voor alle blijken van medeleven!