Wil de echte patient opstaan?

‘Als je straks opa ziet, hoef je niet bang van hem te zijn, hoor. Al die slangetjes zorgen dat hij beter wordt!’ Een meisje van een jaar of zes praat geruststellend tegen haar broertje van 4, terwijl ze elkaars handen stevig vasthouden. Ik glimlach en kijk naar manlief. Hij praat met zijn broer, schoonzus en moeder, zittend in de centrale hal van het ziekenhuis. Als je niet beter wist, zou je denken dat niet hij, maar ik de patient was! Mijn spiegelbeeld kijkt me ’s ochtends vermoeid aan. Gisteren zaten mijn nek en schouders zo vast van de stress, dat een vriend van ons zijn fysiopraktijk speciaal even open deed om me te kraken. En het gaat goed met manlief. Wat de katheterisatie morgen brengt, is even afwachten. Maar hoe dan ook waren film en echo goed, dus ze verwachten geen grote problemen. Een kwestie van dagen, dan is manlief weer thuis. Tot dat moment houd ik het nog wel even vol. De belangstelling is zo fijn, het doet me goed om al die kaarten, emails en reacties op D’s Days te lezen. Zelfs onze vrienden in USA laten weten met ons mee te leven. Adem in, adem uit, dan komt alles goed.

PS: een middagdutje doet wonderen!

PPS: morgen wordt manlief als derde geholpen. Zonder spoedgevallen rond half 11 dus.