Floppimero

‘En hoe gaat het met Floppy?’ vroeg een collega die zelf ook honden heeft. Gelukkig hoefde ik niet verschrikt te reageren met ‘Floppy!?!?!? Helemaal vergeten!!!’ Ik probeer hem zoveel mogelijk aandacht te geven. Maar hij mist zijn baasje zichtbaar. Slaapt op een t-shirt en een paar sokken van hem (eerlijk is eerlijk: hij liever dan ik!). En weigert het allerlekkerste kluifje van mij aan te nemen. Manlief maakt daar namelijk ’s avonds een hele show van, met allerlei kunstjes. Zonder dat smaakt het gewoon toch anders. Maar we wandelen veel samen, tussen de bezoektijden door. Het weer speelt gelukkig mee, in het zonnetje lijkt het allemaal wat lichter. ’s Avonds, als ik weer thuis ben en alle communicatie is afgerond, kruipen we samen op de bank. Het kost ons zelfs moeite om onze aandacht bij Deal or no Deal te houden. Maar dat komt allemaal wel. Zodra het baasje thuis is, wordt alles weer normaal. En kunnen we ons verheugen op de Paasdagen. Tot die tijd reageert Floppy zich af op een pluche konijn dat hij als troost heeft gekregen. ’t Zijn ook altijd de kleintjes die het moeten ontgelden.