Ontwenningsverschijnselen

Sinds ik met de trein naar mijn werk ga, rijd ik minder auto. Eigenlijk mis ik het nauwelijks. Ik heb bijvoorbeeld nooit geweten hoe rustig het is om even een krantje te kunnen lezen. Of naar de iPod te luisteren, terwijl je naar huis wordt gebracht. En ook de tien minuutjes die ik nog moet lopen, vind ik prettig. Ik merk dat ik nu ook gemakkelijker de fiets pak voor de kleine stukjes. De auto is gewoon niet meer het meest voor de hand liggende vervoersmiddel voor mij. Zo fietste ik vanmiddag even naar het centrum voor een boodschap. Ineens stapt een oudere dame voor me op haar fiets. Ze kijkt niet op of om, maar duikt zo met een slinger de rijbaan op. Ik rem uit alle macht en zoek verwoed naar mijn fietsbel. Die hangt op een onmogelijke plek: aan de middenstang van het stuur. Het is of bellen of ontwijken en ik kies voor het laatste. Terwijl ik haar voorbij fiets, kijk ik haar boos aan. Ze merkt het niet eens, zo geconcentreerd is ze op het zichzelf in balans houden. Terwijl ik mijn weg vervolg, valt ineens mijn mond open. Dat had ik dus eerder kunnen doen. Mijn mond open doen. En een waarschuwing laten klinken. In plaats van er blijkbaar onbewust vanuit gaan dat je in een geïsoleerde ruimte zit. Ontwenningsverschijnselen kunnen soms behoorlijk hard aankomen. Net zo hard als een oudere dame op een fiets.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s