Snurken

Ik word wakker van een geluid. Een soort raspend, schurend geluid. Gesnurk! Nu stam ik af van een familie notoire snurkers aan vaders kant. Mijn eigen vader snurkte zelfs zo erg, dat buren op de camping hun tent of caravan naar een plek zo ver mogelijk van onze caravan verhuisden. En mijn opa en oma snurkten tijdens de voorjaarsvakantie ’s middags in koor! Zou ik van mijn eigen snurken wakker zijn geworden? Maar ik ben nu wakker en ik hoor het nog steeds. Ik kijk naar manlief, die met een engelachtige trek op zijn gezicht naar me toegewend ligt. Hij ademt langzaam en diep. Ook als ik ‘m zachtjes por, verandert zijn ademhaling niet. En het snurken klinkt nog steeds. Ik draai naar de andere kant en kijk naar beneden. Daar ligt de dader, zich onbewust van het kabaal dat hij veroorzaakt. Floppy is de kleinste van ons gezin, maar dat weerhoudt hem niet om ’s nachts een fors aantal decibellen te produceren. Toch eens op Google opzoeken of je van die neusstrips voor honden hebt.