De eersten zullen de laatste zijn

Met een pakje boter sluit ik aan in de rij bij de kassa. Ik ben in gedachten met mijn werk bezig en merk pas dat er wat vertraging is als de mevrouw voor mij me aanspreekt. ‘Ja, ik heb het heus wel gezien, hoor, dat u alleen maar dat pakje boter heeft. En normaal gesproken laat ik altijd mensen voor me gaan die maar weinig boodschappen hebben. Maar als ik dan eens een keer haast heb, dan laat niemand me ertussen. Dus u bent de eerste: iedereen wacht voortaan maar gewoon op zijn eigen beurt. En u dus ook!’ Mijn leidinggevende heeft me er bij het laatste beoordelingsgesprek nog zo voor gewaarschuwd. En toch gebeurt het me weer: mijn antwoord floept eruit voordat ik er zelf erg in heb. ‘Als iedereen alleen maar aan zichzelf denkt omdat een ander dat ook doet, dan wordt het wel heel ongezellig allemaal!’ Ik schrik er zelf een beetje van. Maar ze kijkt me nadenkend aan. ‘Daar zegt u zowat. Zo heb ik er nog niet eens aan gedacht. Dat zou wat zijn ….’ Inmiddels heb ook ik mijn pakje boter afgerekend. Ik pak het op, knik nog even naar haar en loop naar de hoofduitgang. Ze glimlacht naar me en vertrekt dan met haar boodschappen naar de andere uitgang. Toch fijn dat je met een onhandige actie iets goeds kunt doen.