Wintersport

Nog een paar weken, dan is het zover. Eindelijk weer naar de sneeuw met z’n allen. Vorig jaar ging het feest niet door, omdat mijn broer met een zware nekhernia thuis zat. Maar nu hij is hersteld, kunnen we beginnen met het aftellen en de voorbereidingen. Zoals winterbanden: een verplichting in Oostenrijk, ook voor ons Agilaatje. Deze heeft een afwijkende bandenmaat, maar mijn broer is gelukkig meer thuis in dat soort zaken en gaat het regelen. Als ik met mijn moeder naar de vliering loop waar de ski’s liggen, kijken we elkaar aan. De laatste keer hebben we allebei nieuwe ski’s gekocht, omdat ze volledig versleten waren. Maar welke zijn het ook alweer? Er ligt een hele stapel voor ons. Als ik een paar wit/zwart/rode zie, krijg ik een kriebel in mijn buik: dat zijn mijn ski’s! Voor mijn moeder ligt het anders. Als we de ski’s van manlief, broer en vriend opzij hebben gelegd, blijven er nog twee paar over. En het zegt haar helemaal niets! We besluiten de foto’s van 2007 erbij te halen. En ja hoor, er is een duidelijke foto van moeder met ski’s. Je ziet duidelijk de blauwe accenten. ‘Gelukkig’, zegt ze blij, ‘want die vond ik ook het mooist!’ Zal mijn schoonzusje fijn vinden om te horen: ze mag haar eigen ski’s gewoon houden!