And they called it puppy love

Met dit zalige winterweer neem ik de honden mee naar het bos vlakbij. Het is behoorlijk druk, je kunt er als het ware over de honden lopen. Sidney jaagt op elke mastappel die ze kan vinden (noot van de redactie: veel). En Floppy snuffelt hier en daar wat om zich heen (lees: overal). Als we twee andere wandelaars tegenkomen, groeten we elkaar vriendelijk. De vrouw gaat letterlijk door haar knieën voor Floppy: ‘Wat een schatje ben jij!’ Sidney laat ogenblikkelijk zien hoe schattig zij wel niet is. Maar tevergeefs, de vrouw heeft alleen maar oog voor Floppy. Dan vraagt ze: ‘Hoeveel maanden is hij?’ Ik kijk haar verbouwereerd aan: ‘Oeps, dat wordt even rekenen …!’ Nu kijkt zij mij verbaasd aan. ‘Het is toch een pup?’ Ik schiet in de lach en zeg haar dat hij inmiddels richting 17 jaar gaat! Ze kan het nauwelijks geloven. ‘Maar hij is zo zacht en pluizig!’ We wensen elkaar nog een fijne dag en lopen verder. Ik knipoog naar Floppy. Hij kijkt me even aan en vervolgt dan zijn snuffelbezigheden. Maar ik zweer je dat ik hem zachtjes hoor grinniken, terwijl hij net even iets rechter en kwieker loopt dan op de heenweg.