It’s a small world

We zijn net geland in Barcelona als manlief ineens verbaasd opkijkt. ‘Dat was een oud-klasgenote van mij’, zegt hij verbaasd. ‘Die heb ik zeker dertig jaar niet gezien, als het niet langer is. Wat is ze oud geworden!’ We lachen er samen om. Als klasgenote in kwestie hem heeft herkend, heeft ze waarschijnlijk precies hetzelfde gedacht. Maar inmiddels is ze al in het gedrang verdwenen. Een paar dagen later staan we bij de bagageband op Schiphol. Ik zwaai naar de andere kant, waar het gebaar enthousiast wordt herhaald. Manlief kijkt me aan: ‘Ken je haar?’ Ik knik: ‘Een collega van me.’ We pakken de koffers en lopen naar de ‘nothing to declare’. Buiten wordt wederom blij verrast naar ons gezwaaid. Mijn tante staat op mijn neef te wachten, die over een paar minuten landt vanuit Japan. We kletsen even, dan nemen we afscheid. Het laatste stukje van de terugweg wacht op ons. Maar de wereld is duidelijk een heel stuk kleiner dan je op het eerste gezicht denkt!