Funicular

Mijn moeder wil graag naar de Montjuic. En dan met de kabelbaan omhoog. Van alle keren dat ik in Barcelona was (een keer of vijf) ben ook ik daar nog niet eerder geweest. Laat staan manlief of schoonmama. Dus we bepalen de route vanaf het hotel. Lekker wandelen via de Ramblas door de wijk erachter. Als we volgens de kaart op het punt van bestemming, de funicular, zijn aangekomen, zien we allerlei moois. Maar geen kabelbaan. Ik vraag het in mijn beste Spaans aan de bestuurder van een vuilniswagen. Hij heeft echter geen idee: “Niet hier in de buurt volgens mij”. Een serveerster verwijst me wat aarzelend naar de metro. Maar dat bedoelen we niet. We willen met de kabelbaan omhoog! Dan zien we een bordje naast de metro met een dikke pijl omlaag: funicular Montjuic. Enigszins argwanend dalen we de trappen af. Ook een medewerkster van de metro beaamt het: “funicular is that way!” Als we in de aangewezen richting lopen, zien we een treintje, dat ondergronds aan een kabel de berg op wordt getrokken. Funny hoor, zo’n funicular! Gelukkig was er halverwege de berg wel een overstapmogelijkheid op een echte kabelbaan!