Hola Barcelona

Het weekeinde waarin de wintertijd ingaat, wordt inmiddels traditioneel het moedersweekeinde gepland. Manlief en ik gaan dan samen met onze moeders een paar dagen naar een grote stad. Ditmaal is Barcelona aan de beurt. Voor ons al bekend, maar de eerste keer voor mijn schoonmoeder. Ze kijkt tijdens de taxirit naar het hotel haar ogen uit. Montjuic, de Sagrade Familia en het standbeeld van Columbus glijden aan de auto voorbij. De temperatuur is zalig, ruim twintig graden. Als we aan een sangria zitten op de Ramblas, vertel ik over dat ene restaurant met die zalige paella. We aten daar een jaar of vijf geleden en ik weet alleen nog dat het aan het water lag, naast een reusachtige stalen walvis. En je kon zowel op de begane vloer als op de eerste etage eten. We lopen bij de haven naar links en volgen de kustlijn. Verder en verder. Telkens denken we “daar!” maar even zovele keren blijkt het een ander restaurant te zijn. We zien surfers die wachten op de perfecte golf. Maar het bekende gebouw laat op zich wachten. Net als ik op wil geven, wijst manlief naar een paar honderd meter: de walvis! Als we er vlakbij zijn, zie ik het restaurant. Het heet Moncho’s en hun paella is net zo lekker als vorig keer. Bij het afsluitende kopje koffie kijken we elkaar aan: het was de wandeling meer dan waard!