Typisch

Manlief had een zakendiner gisteren-avond. Normaalgesproken ben ik degene met een regelmatig uithuizige agenda. Maar ditmaal had ik dus zelf het rijk alleen thuis. En na een drukke avond met in pyama eten op de bank voor de televisie val ik in slaap voor hij thuis is. Tegen middernacht maakt hij me wakker en praten we nog even over de afgelopen dag. Daardoor is wel mijn hele slaapritme aan gort. Vanochtend word ik dus met moeite wakker. En loop half slapend van het station naar kantoor. Pas na een heleboel capuccinno’s lukt het me om geconcentreerd aan de slag te gaan. Maar als een collega zegt: ‘Heb je het al gehoord?’ heeft ze gelijk de aandacht van de hele groep. Met z’n allen roddelen en lachen we een paar minuten, totdat de telefoon weer rinkelt. Het scheelt wel: even ontspannen en je kunt er weer tegen. Tijdens de lunch vervolgen we het gesprek. En valt wederom het verschil in mannelijke en vrouwelijke collega’s op. Ook qua eetlust: waar mijn vrouwelijke collega en ik keurig aan een boterham en een eierkoek knabbelen, werkt een mannelijke collega een kop soep, zes boterhammen en een kroket met mayo weg. Ik moet er niet aan denken! Opgewekt en fris ga ik weer aan het werk. Terug in de trein naar huis lees ik dit nieuwsbericht. Zelden heb ik me zo Nederlands gevoeld!