Bakken en braden

We hebben goede afspraken gemaakt, mijn collega’s en ik. Ik bak iets lekkers ter gelegenheid van een verjaardag of afscheid. Zij betalen de ingrediënten. En kopen iets leuks voor mij voor de moeite. Zo kreeg ik al een paar heerlijk ontspannende maskertjes. Een kopje voor de thee. Een kaaskop uit Zeeland. En het hondenmagazine Wraf. Ik geniet telkens opnieuw van de originaliteit van de gever. En zij smikkelen van het gebak. Een win-win-situatie dus. Gisteren nam een externe collega afscheid. Maar niet voordat hij mij na terugkomst van vakantie gelijk weer aan het werk had gezet. Als bedankje had hij een knuffelkip voor Floppy gekocht, die geluid maakt als hij valt. We hadden volop lol, iedere keer als iemand ‘m uitprobeerde. Toen ik thuis kwam, liet ik ‘m gelijk aan Floppy en manlief zien. Maar voor Floppy bleef het bij kijken. Want manlief rolde van zijn stoel van het lachen! Hij liet Kip niet meer los: ‘Veel te mooi om stukgebeten te worden!’ Kip heeft een plekje in ons Agilaatje gekregen. Zodat frustraties over andere weggebruikers worden overstemd door het gekakel. Hoezo een win-win-win-situatie?!