Lille

En zo, out of the blue (met dank aan Jee-eM) zitten we ineens een paar dagen in Lille. Vanaf mijn vijfde levensjaar rijd ik (of word ik gereden) langs de eerste grote stad in Frankrijk, onderweg naar een camping ver weg. Nieuwsgierig naar de inhoud. Maar nooit genoeg om daadwerkelijk te stoppen. Zal wel een slapende, kwijnende Franse stad zijn zoals zo vele andere. Wat een misrekening! Lille is een prachtige stad. Een oud, historisch centrum met veel schaduwrijke pleinen. Cultuur waar je maar kijkt. Een kathedraal die bijna af was toen het geld op raakte. Later maakte men dit goed met een misselijk makend lelijke gevel. We lopen en lopen. En genieten volop. Slenteren hand in hand langs de vele fonteinen. Kwijlen voor de etalages met chocolade lekkers (oke, ik dan). En weten het zeker: we komen hier terug. Op twee uurtjes afstand van huis zoveel pracht, dat vraagt om meer. Alleen dan zonder hotelovernachting. Want net als Jee-eM viel dat tegen. Douchen in het toilet, slapen in de meterkast. Voor het in de brochure genoemde ‘schitterend uitzicht’ hadden ze nog snel even een blinde muur gebouwd. Het gratis draadloze internet was ‘hors de service’. Maar het mocht de pret niet drukken: Lille leeft! Beleef het zelf!