Oude honden en nieuwe kunstjes

Onze Floppy heeft inmiddels de met recht gezegende leeftijd van zestien jaar bereikt. Of zoals een vriend vanmiddag zei: ‘Wat fijn dat het nog steeds zo goed met hem gaat. Zeker als je kijkt wat hij allemaal al heeft meegemaakt!’ Zelfs als hij een kat was, zaten zijn negen levens er zo onderhand wel op. Maar hij telt nog mee. Hij holt niet meer zo hard. Behalve tijdens het spelletje voetbal met de baas ’s ochtends. Hij hoort niet meer zo goed. Maar hij weet precies wanneer je in de keuken met ‘iets lekkers’ bezig bent. Hij vindt het soms moeilijk om zijn plas op te houden. Of letten we zelf niet goed genoeg op zijn seintje? Hij heeft ze in elk geval nog allemaal keurig op een rijtje. En hij is zelfs als hoogbejaarde leergierig. De oog-bek-co√∂rdinatie is wat stroef geworden. Toch lukt het hem sinds kort weer om een paar keer achter elkaar een toegeworpen kluifje te vangen. Hoe oud zou je moeten zijn als hond om geen nieuwe kunstjes meer te kunnen leren?