Verbeterpuntje

Ik praat graag. Heb ik van mijn moeder. Dus toen de conducteur op de terugweg mijn kaartje controleerde, vertelde ik hem van mijn treinplannen. Dat de benzine zo duur is. En dat ik toch elke dag tweemaal op het station ben. Eénmaal om manlief weg te brengen. En éénmaal om manlief op te halen. En met een beetje mazzel, als er niet al teveel file staat, zie ik de trein met manlief voorbij het kantoor rijden als ik op het werk aankom. Dus het is eigenlijk gewoon logischer om voortaan ook te treinen. Maar ik heb mezelf een maand proef gegeven. Kijken of het bevalt. De conducteur hoort het glimlachend aan. En wenst me vooral veel plezier. En als ik nog verbetertips heb, hoort hij het graag. ‘Nou’, antwoord ik, ‘nu u het zo zegt: ik weet wel iets ‘ Geïnteresseerd kijkt hij me aan. ‘Als ik één ding mag aanpassen, dan is het de temperatuur. Want wat is het heet in de trein!’ Hij lacht. Legt uit dat dit niet mogelijk is. Een airco heeft geen schijn van kans met zoveel deuren die om de zoveel minuten open en dicht gaan. ‘Maar’, zegt hij, ‘er is wel een andere manier. En dat ga ik voor je regelen. Lukt nog niet gelijk morgen. Maar donderdag zorg ik dat de temperatuur flink zakt. En dat het regent. Zodat het aangenamer vertoeven is in een overdekte trein!’ Om zijn eigen grapje lachend, loopt hij door. Ik kijk hem na. Ik heb nóg een verbeterpunt. Humor van de medewerkers. Met stip op de eerste plaats!