Gebroken hart

Met het geluid dat ik niet beter kan omschrijven als dat van ‘breaking glass’ valt het bloemenvaasje dat ik van mijn moeder op Valentijnsdag kreeg in stukken. Verdorie! Ik had het zo goed opgeborgen! Maar met een soort domino-effect likt Floppy het bakje met kluifjes zo enthousiast uit, dat het valt, omrolt en door de open deur in de wandkast eindigt. Tegen het breekbare vaasje in hartvorm, dat ‘veilig’ op de onderste plank tussen de ander vazen staat. Niet dus. Ik bel mijn moeder verdrietig op: ‘Ik heb een gebroken hart!’ Als ik het haar uitleg, stelt ze me gerust. Ze is niet boos. Die dingen gebeuren nu eenmaal. Als ik later op de dag even bij haar langs ga, wacht ze me met een grote glimlach op. Trots laat ze me een nieuw bloemenvaasje zien. In hartvorm! De bloemist had er gelukkig nog een staan. Ik ben er hartstikke blij mee. Als iemand een gebroken hart kan helen, is het mijn moeder wel.