Wolkjes

Eigenlijk voelde ik het maandagavond al: die zeurderige hoofdpijn, knellend in mijn nek. Het zijn best zware weken geweest, hier en daar emotioneel geladen. Stress? Ik pak een pijnstiller en ga naar bed. De volgende ochtend: samen met mijn moeder naar de Efteling, laat verjaardagscadeautje. Nog steeds hoofdpijn, maar het weer is perfect en we hebben ons hier echt op verheugd. Bovendien, we gaan met z’n tweetjes toch niet in hoogzwaaiende of harddraaiende attracties. Gisteren: toch migraine? Mijn moeder heeft het regelmatig en ook mijn oma werd vaak geveld door zware aanvallen. Ik heb er hooguit tweemaal per jaar last van. Nog maar een pijnstiller en naar het werk: belangrijke vergadering. Halverwege de middag is het over en uit. Ik ga naar huis, naar bed en pak een migrainetabletje. Het voordeel: de hoofdpijn is vrijwel gelijk weg. Het nadeel: je bent compleet van de wereld. Alsof je op wolkjes zweeft. Maar ach, eigenlijk zweef ik al zes jaar op wolkjes. Vanaf het moment dat ik manlief leerde kennen! Dus dan kan dat ene nachtje er ook wel bij. Vandaag: geen hoofdpijn, maar een prachtige impressie van een vaatdoek. Ach ja. Ook wolkjes hebben een schaduwzijde. En een kant die altijd naar de zon lacht.